De meeste kinderen kennen geen haast. Ze hebben het vermogen in het hier en nu te leven. En wij volwassenen, wij leren ze dat af. Wij leren onze kinderen dat alles snel moet. We moeten namelijk door (wat dat ook mag betekenen). En ironisch genoeg laten we onszelf door experts vertellen dat we mogen leren onthaasten. Dat we meer aanwezig mogen zijn in het moment. Als volwassenen gaan we op stilteweekenden, volgen we trainingen en gaan we naar coaches om een vaardigheid aan te leren die we ooit al van nature hadden.

Dit weekend zag ik hoe goed ik bezig ben van mijn 8-jarige zoontje een gehaast mens te maken. We hadden een nachtje met de camper in Doornenburg gestaan. Op zaterdagochtend reden we over mooie landweggetjes vanuit Doornenburg richting Nijmegen. Voor Jonas voelde het als een verkenningstocht, omdat hij het leuk vindt om over wegen te rijden die hij niet eerder heeft gezien. Zo vindt hij het ook leuk dat we tijdens onze tripjes naar andere supermarkten gaan dan thuis. Mijn reactie op hem was: ‘Ja, maar deze wegen hebben echt als nadeel dat je zo vaak achter tractoren rijdt’. Ja, dat was waar. En even was het stil. Tot Jonas zei: ‘Ja, maar het voordeel is wel dat ik daardoor écht om me heen kan kijken. Zie je die vogels daar in het weiland? En had je die gele auto al gezien? En kijk, daar staat een heel mooi huis.’ Hij had natuurlijk gelijk. En terwijl ik deze gedachte tot me door liet dringen, gebeurde later die dag hetzelfde. Op zijn bord lagen een boterham en een mandarijn. Hij was lekker van z’n mandarijn aan het genieten tot ik zei dat hij door moest eten. Waarop hij zei: ‘Wil je soms dat ik hem in één keer in m’n mond stop?’ Nee, natuurlijk wilde ik dat niet. Wat ik wilde was rust. Waarschijnlijk was ik er zelfs van overtuigd dat ik rust zou krijgen wanneer hij z’n bord leeg had. En in die behoefte vergat ik dat de jongen tegenover mij die rust al in zich had. Dus ik zei: ‘Tuurlijk niet lieverd. Geniet lekker van je mandarijn.’